هفته گذشته، روز پنجشنبه، برای ضبط رادیویی مطالبی در خصوص بورس اوراق بهادار به صدا و سیمای آذربایجان شرفی و رادیو تبریز رفته بودم. حضور در آن محل و آشنایی با کارکنان فرهیخته آن مجموعه تجربه ای جالب و صد البته ارزشمند بود اما نکته ای که سبب نوشتن این پست شده یادآوری تجربه ای برای خودم است. در آنجا دوست بزرگواری فرمودند ویژگی خاص رادیو این است که امکان برگشت دوباره برای شنونده آن نیست و مانند نوار کاست یا سی دی نیست که اگر مطلبی را متوجه نشدیم دوباره برگردانیم و آن را بررسی کنیم. لذا باید به نوعی روان و قابل درک صحبت کرد که شنونده در حین گوش دادن، مطلب را درک کند. هرچند بلافاصله موضوع را گرفتم و تایید کردم (و البته سعی کردم روانتر صحبت کنم) اما دیشب که مشغول گوش دادن به گفته های خود در رادیو بودم متوجه شدم که فقط در لفظ فرمایش ایشان را تائید کرده ام و عملا رعایت موضوع را نکرده ام. متاسف شدم که این نوع سخن گفتنم سبب شده برنامه آنان برای دقایقی هم که شده مخاطب خود را بیازارد و شاید نوع سخن گفتنم سبب تغییر موج را برای برخی از شنوندگان فراهم آورده و آنان را از ادامه برنامه محروم ساخته و نیز متاسف از اینکه می توانستم از فرصت به دست آمده بهتر از این استفاده کنم و افراد بیشتری را با بورس آشنا کنم . اما دو نکته را یاد گرفتم اول اینکه باید برای رادیو برنامه داشت و صرفا چون این مطالب را بارها در کلاسهای آموزشی تکرار می کنیم نمی توان برای رادیو هم بکار برد. ثانیا و مهمتر از نکته اول اینکه باید به تجربه دیگران بیشتر توجه کرد صرفا تائید اولیه و رعایت موضوع در چند دقیقه ابتدایی و نهایتا فراموش کردن آن (حتی اگر ناخودآگاه فراموش کنیم و اصطلاحا جوگیر شویم) برازنده نیست.