معمولا در برنامه های زنده صدا و سیما وقتی ارتباط قطع می شود سریعاً نتیجه میگیریم که، "بیر دانا دوز گزارش ورمیندر با!!" و از بی انضباطی و ناتوانی آنان شکایت می کنیم، اما امروز صبح در حالی من مشغول ارائه گزارش زنده برای رادیو تبریز، برنامه سحرلر، بودم تلفن همراه من بدون هیچ اخطاری صرفا برای مزاح هنگ کرد! و می دانید که در برنامه زنده ای مانند سحرلر که همه چیز به سرعت و درهمان لحظه ارائه می شود تا گوشی من دوباره اصطلاحا ری استارت کند و باهم دست بدهند (علامت آغازین نوکیا) و... هم آهنگ پخش شد و هم گزارش هواشناسی رفت! حتی خانم مجری فرمودند گوشی فلانی باطری تمام کرده هرچند واقعا آنگونه نبود (مطمئنا فردی که می داند صبح باید برای برنامه رادیویی صحبت کند هم گوشی خود را شارژ می کند و هم باید قدری زودتر از معمول آماده باشد، که من نیز دقیقا همین کار را انجام داده بودم!)، خلاصه کلام اینکه هرچند واقعا از اتفاق پیش آمده ناراحت و عصبانی شدم اما نه خود و نه فرد دیگری را مقصر نیافتم (البته خودم کمی مقصر هستم بهتر بود طوری برنامه ریزی می کردم که با گوشی ثابت صحبت کنم) اما آنچه یاد گرفتم این بود که گاها اتفاق هایی خارج از قدرت و تصور ما پیش می آید که باید در برابر آن از پیش موضع نگیریم و ندانسته حکم صادر نکنیم و نگوئیم نمی توانند!، نمی دانند و...
البته خانم مجری رادیو هم صبح برای من سریع حکم صادر کردند!!